jako że człowiek chory ma zdecydowanie zbyt wiele czasu wolnego oddałam się pewnym rozważaniom
i oto co z nich wynikło:
przypomniała mi się pewna ciepła noc w Dahmen i mój niekoniecznie optymalny nastrój który zmusił mnie do wyjścia po północy na zewnątrz i siądnięcia sobie na jakichś schodkach przy niemieckim 3 - piętrowcu w którym wszystkie światła zawsze były zgaszone, jakby nikt tam nie mieszkał
i mój głupi niepokój, że zaraz jakiś niemiec tudzież niemka zwróci na mnie uwagę, chociaż w zasadzie to chyba tego właśnie w tym momencie oczekiwałam
nikt jednak nie przyszedł, tylko zmarzła mi dupa.

a potem przypomniały mi się wakacje - te wakacje, najlepsze w moim życiu.
jak poszliśmy na piwo, i ja wypiłam dwa lechy i miałam dobrze, a ty dwa redds'y i miałeś jeszcze lepiej ;o
a potem kilka nastęnych dni i nocy po tej chyba najgorszej w moim życiu, odbiegających od tamtej sytuacji może istotą, ale na pewno nie sensem
i stwierdziłam, że tak mnie to śmieszy że wstydzę się sama swoich uczuć
co mnie jednocześnie rozwala bo dobrze wiem, że się ich nie pozbyłam i w sobotę o 16 znowu umrę.

chcę grać na skrzypcach, ale ciągle jestem za słaba. kurwa.